پروردگارا!
خداوندا! نميدانم چگونه ميخواهي مرا در اين ماه پاك گرداني، كه كوله بارم پر از گناه و معصيت است؛ و چگونه در آغوشم بكشي، در حالي كه با بزرگ ترین گناهان هم آغوش بوده ام!
پروردگارا! چشمانم پر از گناه، دستانم پر از سياهي، گام هايم پر از كجروي و و دلم پردهاي از تيرگي است؛ آنقدر پرمعصيتم كه اگر من بهجاي تو بودم بی شک خود را نمي پذيرفتم.
ـ خداوندا! بخش مرا اگر در حل مشكلم از فضل تو مأيوس شدم.
ـ از اينكه براي هركاري با همه مشورت كردم؛ جز با تو.
ـ از اينكه در حل مشكلم، اعتقادم به بندهاي از بندگان ناتوانت بيشتر از اعتقادم نسبت به تو بود.
ـ از اينكه بر سر نمازم حواسم به همه چيز بود؛ الّا نمازم.
خداوندا! مرا ببخش اگر ديگران را به كسي خندانیدم، غافل از آنكه خود از همه خندهدارترم.
ـ مرا ببخش اگر با كساني كه با من بد كردند بد كردم.
ـ مرا ببخش اگر با شكمي سير به رختخواب رفتم؛ در حاليكه بچهي خردسال همسايهمان از درد گرسنگي بهخود ميپيچيد.
ـ از اينكه آموختههايم را بهديگران نياموختم؛ و با دانستههايم بر ديگران فخر فروختم.
ـ از اينكه زبانم گفت بفرمائيد؛ ولي دلم گفت نفرمائيد.
ـ از اينكه كتابي خواندم؛ تا ديگران بگويند كتابي خواند.
و اگر شكست ديگران شاد و پيروزيشان غمگينم كرد؛ تو از سر نادانيم بدان و از گناهم در گذر.
ـ مرا ببخش اگر پيش روي مادر شهيدي بر دست مادرم بوسه زدم؛ و جاي خالي تنها پسرش را داغ گذاشتم.
ـ اگر براي عزيز كردن خود، قلب عزيزي را شكستم.
ـ اگر چشمانم ياد گرفته که چگونه به ديگران دروغ بگويد.
ـ اگر مطلبي نوشتم؛ و در زير آن اسمم را بهخاطر اسمم نوشتم.
ـ اگر دلم ميخواست زيباتر از اين ميبودم.
و از اينكه تنها در شبهاي رمضان بهيادم ميافتد كه محله ی ما هم مسجدی دارد و برای استغفار از اشتباهاتم بهترین جائیست که بگویم مرا ببخش؛
بارپروردگارا! مرا ببخش!
