دیروز (دوازدهم دیماه) جناب آقای دکتر محمدباقر نوبخت سخنگوی محترم دولت (و یا به روایتی، «توجیه کنندۀ ملت») در نشست خبری خود، طبق روال معمول‌ افاضاتی سخیف و مؤدبانه را در خصوص ناآرامی های اخیر ایراد فرمودند که در حد انتظار شخصیت ایشان بود! با عنایت به «لفافه‌ای خوش رنگ» که مقصود کلام ایشان را احاطه نموده، لازم است به «سبک نوبخت» نکاتی را در این خصوص تقدیم نمائیم.

 

    سخنگوی دولت فرمودند: دولت به حقوق شهروندی همۀ مردم ـ چه آنهایی که به دولت رأی داده‌اند و یا چه کسانی که به رقیب دولت رأی داده‌اند ـ پایبند است و آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد.

     جناب آقای نوبخت کاملاً درست می فرمایند! گله‌مندان و ناراضیان وضعیت اسفناک امروز را طیف‌های گسترده‌ای از ملت تشکیل می دهند و علاوه بر کسانی که به شما رای داده‌اند و به اشتباه خود پی برده‌اند، سایر کسانی هم که از همان ابتدا به کج‌روی دولت متبوعتان واقف شده بودند را نیز تشکیل می دهد!

 

     ایشان می فرمایند: تجمعات مختلفی در گذشته از جمله تجمعات سپرده‌گذاران یا بازنشستگان، بدون مشکل برگزار شده است؛ اما در روزهای اخیر شاهد اغتشاش و آسیب رساندن به اموال عمومی بوده‌ایم.

     جناب نوبخت به نکته ظریفی اشاره فرمودند! دولت با بی توجهی و نادیده گرفتن اعتراضاتِ اجتماعی ومعیشتی به حق مردم در تجمعات آرام چند ماه گذشته، زمینۀ بروز نارضایتی عمومی را فراهم کرد و پس از مدت‌ها بازی کردن با اعصاب ملت، بستری مناسب برای بروز اغتشاش و سوءاستفادۀ‌ عده‌ای فریب خورده و آشوبگر را مهیا نمود!

 

      سخنگوی دولت می فرماید: قانون اساسی مرز اغتشاش با اعتراض را اخلال در نظم عمومی و امنیت می‌داند و بر این اساس، حساب اغتشاشگران با معترضان جداست.

     باید به ایشان یادآوری شود، قانون اساسی به نکات دیگری نیز اشاره داشته و در خصوص رئیس‌جمهور و دولتی که تدبیر و کفایت لازم برای خدمت به ملت شریف ایران را نداشته و با بی لیاقتی، معترض را به معاند تبدیل می نماید به صراحت سخن گفته و لازم است نمایندگان شریف مجلس شورای اسلامی دست از مماشات برداشته و در راستای عمل به سوگندی که خورده‌اند، اقدامی عاجل انجام دهند!

 

     ایشان اضافه می کنند: البته کسانی که با اغتشاشات مقابله می‌کنند باید در چارچوب قانون و حدود و اختیارات، این اقدام را انجام دهند.

     البته اگر مقصود آن جناب، رعایت چارچوب قانون به سبک دولت اعتدالیون باشد، باید فاتحۀ مملکت را خواند و همه فرمانداری‌ها و استانداری‌ها و ادارات دولتی را با رویکردی برجامی و به صورت سنگر به سنگر، به اغتشاشگران تحویل داد!

 

     نوبخت می فرماید: کسانی که به اموال عمومی آسیب می‌رسانند طبق قانون محکوم هستند!

     البته ایشان مستحضرند، در خصوص کسانی که اموال عمومی را غارت کرده و با بیت المال به‌سان میراث پدرانشان برخورد نموده و با قبیله‌گرایی ریشۀ اقتصاد مملکت را در آورده‌اند، بندهای قانون بسیار شفاف‌تر و بیانات آن بسیار رساتر است!

 

 

     سخنگوی دولتی که به پشتوانۀ جریان اصلاحات به پیروزی رسیده می فرماید: دولت بر اساس سازوکارهای قانونی در انتخابات، از مردم رأی گرفته و همه نیز سلامت انتخابات را تأیید کرده‌اند.

     گویا جناب سخنگو فراموش کرده‌اند که اصلی‌ترین لیدرهای سیاسی پشتیبان دولت و برخی دوستانِ منورالفکرشان، پس از گذشت هشت سال از انتخابات سال 88 و جریانات براندازانۀ پس از آن، هنوز نتیجۀ انتخابات دهمین دورۀ ریاست جمهوری را (که اتفاقاً با همین ساز و کار و تأییدات قانونی همراه بود) را بر نتافته و حاضر به پذیرش جفا و عذرخواهی از  مردم و نظام نیستند!

 

     سخنگوی دولت در طی افاضاتشان مجدداً و مؤکداً فرمودند: دولت هم اعلام کرده است که خدمتگزار همۀ مردم ـ چه کسانی که به دولت رای داده‌اند و چه کسانی که به رقیب دولت رای داده‌اند ـ است.

     به قول معروف: یکبار گفتی باور کردم؛ دوباره تأکیدکردی، شک کردم؛ قسم نخور، چون دیگر یقین خواهم کرد که دروغ می گویی!

 

     نوبخت می فرماید: دولت از آسیب دیدن نیروهای انتظامی و امنیتی و همچنین آسیب رسیدن به اغتشاشگران ناراحت بوده و متأثر و دردمند حوادث اخیر است!

     از نشانه‌های منافق این است که با همه هست و با هیچکس نیست! احتمالاً تا مشخص شدن تکلیف اغتشاشات، سخنگوی محترم دولت بر مرز «میانه‌روی اپورتونیستی» قدم خواهد زد؛ تا هر جا که پیروز میدان مشخص شد، سر حضرات بی کلاه نماند!

 

     ایشان فرمودند: به هر حال این ملت  دشمن دارد و امروز اگر رییس‌جمهور نسبت به این اتفاقات غمگین است، رییس‌جمهور آمریکا و نخست‌وزیر اسرائیل خوشحالند!

     سخن غریبی می فرمائید جناب نوبخت! از سال 1392 قرار بر این بود که شادی و یا ناراحتی دشمنان ملت ایران ملاک برنامه‌ریزی و تصمیمات دولت و شخص آقای روحانی قرار نگیرد و بر مبنای اعتدال، بساط تقابل از کلام و عمل قوۀ مجریه حذف گردد و روابط ما با دنیا خصوصاً ـ به قول رئیس جمهور ـ با قدرت‌های بزرگ به صورت « برد ـ برد » پیگیری شود تا بر مبنای تأکید بر مشترکات، از عناد دشمنان و دسیسه‌های آنان کاسته شود؛ پس چه شد؟!

 

     ایشان اضافه می کند: دولت هم برای حل مشکلات مردم سیاست و برنامه‌های روشنی دارد و در حال اجرای آن است!

     اگر مقصود سخنگوی محترم دولت از «برنامه‌های روشن دولت برای حل مشکلات مردم» همین لایحۀ 97 و گران کردن بنزین و قطع کردن یارانه 30 میلیون ایرانی و چند برابر کردن قیمت گازوئیل و گران کردن آب و برق و گاز و... است؛ باید عرض شود که «ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان»!

 

     سخنگوی دولت می فرماید: یکی دیگر از برنامه‌های دولت، ایجاد یک میلیون فرصت شغلی در سال 97 است.

     *: جناب آقای نوبخت! وقتی طی پنج سال گذشته میانگین مشاغل با ثبات ایجاده شده توسط دولت محترم به 200 هزار شغل هم نمی رسد و حسب فرمایش حضرتعالی در سال آینده با کمبود منابع بودجه هم مواجه هستید، بهتر است لااقل کمی با خودتان صادق باشید و بپذیرید ایجاد یک میلیون شغل، سنگ بزرگی است که بی شک نشانۀ نزدن است!

 

      ایشان فرمودند: ما مشکلات مردم را شناسایی کرده، برای آن برنامه‌ریزی کردیم و وارد عمل شدیم.

       به جرأت می توان ادعا کرد که صادقانه‌‌ترین و شفاف‌ترین سخنی که تا کنون از جناب نوبخت شنیده‌ایم همین بوده! زیرا دولت محترم با شناسایی دقیق و برنامه‌ریزی شایسته، انگشت خود را دقیقاً بر روی زخم‌های پردرد ملت گذاشته و عمیق بخشی نقاط ضعف مردم، حاصل همین سیاست مدبرانه دولت تدبیر و امید است!

 

     نوبخت می فرماید: مردم شرایط امروز را با زمان روی کار آمدن دولت یازدهم مقایسه کنند!

     گویا ایشان واقف نیستند که دقیقاًه همین مقایسه و به یادآوری شعارهای پر طمطراق جناب روحانی است که آتش به جان ملت انداخته و خون مردم را به جوش آورده است!